Elevator

6:00 PM na.  Isa-isa kaming nag-badge out ng aming mga time card.  Sabay-sabay kaming lumabas papuntang elevator habang nag-kakantyawan.  Pinindot na ang down button ngunit matagal ang pagbaba nito.  Napansin namin na parang nagtatagal ang elevator sa 8th floor.  At bumukas na sa aming harap ito.  Akala ko marami, konti lang pala.  Masayado kasing nagtagal sa taas.  Akala ko tuloy puno.

Sa pagpasok ko ng elevator ay napansin na kita.  Nakikita kong nasiksik ka at parang naaaliw habang nakikinig at pinapanood ang aming pangangantyaw sa isa’t-isa.  Inuulit ko.  Your presence caught my attention.

Isang umaga, nagkasabay tayo sa pagpasok ng elevator.  Pinindot ko ang 5, pinindot mo ang 8.  May mga iba pang pagkakataon na nagkakasabay tayo sa elevator.  Patay-malisya na lang ako kahit iba ang epekto mo sa akin.

February 1.  Tandang-tanda ko.  Tinatamad akong magkabit ng contact lens kaya nakasalamin ako.  Pumasok ako at pinindot ko ang 5.  Pumasok ka rin.  Pumasok ka lang.  Dalawa lang tayo doon.  Nung nasa 3rd floor na, tinitignan kita.  Nangungusap ang aking mata.  Nagpapahiwatig na may gusto akong itanong.  “Lutang ka ba? At bakit hindi ka pumindot ng floor?”  Gusto kong pindutin ang 8.  Pero baka mapagkamalan mo akong stalker at matakot ka sa akin.  Ilang ulit kong binaling ang aking tingin mula sa iyo at sa pindutan ng floors ng elevator.  Dinedma mo lang ako. Napa-isip ako, “gusto mo bang sumama sa akin?”

February 10.  Parang late ka ata.  Tumingin ako sa iyo.  Tumingin ka rin sa akin.  Gusto ko sanang sumabay sa elevator na sinasakyan mo.  Pero may kasama ako.  Gusto niya sa kabila na lang para walang trapik.

Di kita kilala.  Hindi pa.  Hindi pa dumating sa point na i-re-research kita.

Interesado ako sa iyo.  But please don’t take it in a creepy way.  Gusto kitang makilala.  Gusto kitang bigyan ng atensyon.

Pauwi na ako.  At sa pagbukas ng elevator nandoon ka.  May kausap na babae.  Mukha naman siyang ka-trabaho mo.  Di ako makatingin sa iyo.  Gusto kong mapansin mo ako.  At nag-cr ka.  Patawid na ako.  Matagal matapos ang mga sasakyan.  Patingin-tingin ako baka sakaling lumabas ka na ng building.  At lumabas ka na nga.  Sabay pala tayong tatawid.  Halos sabay din tayong naglalakad.  Hindi ko alam kung napansin mo.  Pero iniisip ko, “Sinasabayan mo ba ako?”  Sabay tayong naglakad hanggang Pasong Tamo.  Hindi ko na tinignan kung pa-saan ang destinasyon mo mula doon.  Pinigil ko ang sarili kong pansinin ang gagawin mo.  Madaya.  Yan ang lagi kong hinanaing kay God.  Bakit ako na naman ang nakakita?  Lagi na lang ako ang una.  Laging one-sided.  Laging unrequited.  Sana makita mo rin ako.  At ikaw ang unang makakita.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *