Sirang Elevator

Napapadalas na ang pag-kasira ng elevator.  Kasing dalas ng pagkikita natin.  Nagkakataon lang ba, o talagang sinasadya ng tadhana?  Madalas titigan lang ang ginagawa natin.  Poker face lang tayo kaya hindi ko ma-de-describe na “nangungusap ang ating mga mata.”  Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang magkaroon ng pakiramdam ng pagka-ilang tuwing nakikita kita.  Ni hindi pa nga tayo nag-uusap.  Hindi pa kita kinakausap.  Parang ikaw lang ang hindi ko makausap na ako ang unang nag-aapproach,  Kapag may mga nakakasabay tayo, bukod tanging ikaw lang ang hindi ko pinapansin.  Hindi ko alam kung nakakaramdam ka ng ganito.

Mahal? Ano nga ba ang pag-ibig?  Mahirap i-explain at elaborate kung ito nga ba ang nararamdaman ko.  May kakilala ako, may asawa na pero nakaka-appreciate pa rin naman ng iba.  Na-a-appreciate lang ba kita o gusto kita?  Hindi ko sinasabing may asawa na ako ha.  May gusto akong tao.  Sa tingin ko gusto ko siya na gustung-gusto.  Hindi ko nga lang alam kung gusto niya rin ako.  Parang gusto rin kita.  Or yung payong mong favorite ko yung color?  Ni hindi ko nga alam ang pangalan mo or kung may fb ka.  Feeling ko kasi tuwing nagkikita tayo, eye to eye contact talaga na parang may gusto kang sabihin.

Pero gusto ko yung style mo.  Ikaw ang unang nag-salita.  Hindi ko naramdaman na kailangang mag-effort ako na magkaroon tayo ng interaction.  Kahit may konting attraction ako sa iyo, hinayaan kitang mag-mando.  At nag-go with the flow lang ako.  Medyo may hang-over pa rin ako sa pagsasalita mo.  Though alam kong nagsasalita ka naman talaga kasi nakita kita/narinig kitang nakikipag chismisan.  Pero kasi you give this aura na may pagkamahiyain at hindi mahilig mag-inititate ng isang conversation.  Dalawa lang tayo nung time na iyon.  May kilig factor din yun kaya sana napansin mo yung super smile ko sa iyo nun.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *